Πύρρων

   To άγαλμα της Αθηνάς Βαρβακείου, που βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, είναι το πιο πιστό αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αγάλματος της θεάς Αθηνάς.                                                  Μπορεί να μην έχει το μέγεθος ούτε την λάμψη, που είχε το γιγαντιαίο άγαλμα του Φειδία, αλλά έχει δημιουργηθεί στα πρότυπα της Αθηνάς Παρθένου, που κοσμούσε εσωτερικά τον Παρθενώνα στην αρχαιότητα. Έτσι οι σημερινοί επισκέπτες μπορούν να φανταστούν την μεγαλοπρέπεια και την κομψότητα που είχε το αυθεντικό έργο του Φειδία.  Η θεά Αθηνά παρουσιαζόταν πάνοπλη να κοιτά προς την Ανατολή και να κρατά στο δεξί της χέρι τη θεά νίκη και στο αριστερό την ασπίδα και το δόρυ της. Είχε 13 μέτρα ύψος και ήταν εφάμιλλο της δόξας και της δύναμης της Αθήνας του Περικλή. Η Αθηνά Παρθένος, όπως τα περισσότερα έργα του Φειδία, ήταν ένα αριστούργημα...

Oμάδα Ελλήνων αρχαιολόγων έφερε στο φως μεγάλη ποικιλία αντικειμένων που υποδεικνύουν ότι στην περιοχή ήταν κάποτε η πλούσια αρχαία πόλη της Τενέας. Μία από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις μέσα στο 2018.   Η χαμένη πόλη {Αρχαία Τενέα}, ανακαλύφθηκε τον περασμένο Οκτώβριο από μια ομάδα αρχαιολόγων με επικεφαλής την Έλενα Κόρκα. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, έχουν ανακαλυφθεί τα ερείπια ενός οικιστικού οικισμού, που περιέχει κοσμήματα, νομίσματα και αρκετές ταφές στην περιοχή της νότιας Πελοποννήσου. Μέχρι τώρα, οι αρχαιολόγοι είχαν μια γενική ιδέα για το πού θα μπορούσε να βρίσκεται η πόλη.  Τα αντικείμενα που βρέθηκαν χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ. έως τους ρωμαϊκούς χρόνους. Οι εργασίες ανασκαφής γύρω από το σημερινό χωριό Χιλιομόδι Κορινθίας, ξεκίνησαν το 2013 και η "απόδειξη της ύπαρξης” της Αρχαίας Τένεας προέκυψε από τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο και τις αρχές Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους, δήλωσαν αξιωματού...

Αγαπητοί φίλοι είναι μεγάλο προνόμιο να περπατάς στον Εθνικό Κήπο της πόλης σου και ξαφνικά να βλέπεις μπροστά σου να ξεπηδά από το έδαφος ένα ψηφιδωτό μια άλλης εποχής με κισσούς, όμορφα γεωμετρικά σχήματα, πουλιά και φυτικούς διακόσμους.  Κάθομαι κοντά στο ψηφιδωτό και το κοιτάζω. Είναι απόγευμα και ευτυχώς, που μου ήρθε η ιδέα να διασχίσω τον όμορφο Εθνικό Κήπο, ο οποίος μπορεί να χρειάζεται αρκετές βελτιώσεις αλλά δεν παύει να είναι ένα μαγικό μέρος που σε κάνει να ξεχνάς το τσιμέντο της Αθήνας. Τεράστια γέρικα δέντρα του, άναρχες πρασινάδες, ρυάκια που τρέχουν κελαριστά, λίμνες με τα διαφόρων ειδών ψάρια και με νεροχελώνες, ενώ δεν λείπουν τα κιόσκια με τις πασχαλιές να τα αγκαλιάζουν και σε όλα αυτά προστίθενται κάποιες αρχαιότητες που στέκουν μοναχικές στο γκαζόν δίπλα σε Αθηναίους που ξαπλώνουν στον ήλιο και ανάμεσα σε όλα αυτά ξεπηδούν πανέμορφα ψηφιδωτά που κάποτε στόλιζαν μια Ρωμαϊκή βίλα.  Ποιος ξέρει άραγε τι να υπήρχε εδώ, ποιοι να πατούσαν αυτές τις πανέμ...

Του Βενετσάνου Γιώργου «Μια φορά και έναν καιρό ήταν…», κάπως έτσι ξεκινούν τα γνωστά σε όλους μας παραμύθια αυτά που μας συντρόφευαν μικρούς και που μας διασκεδάζουν μεγάλους. Αρκετές φορές βέβαια οι μύθοι και τα παραμύθια να κρύβουν μέσα τους πραγματικές καταστάσεις. Η μεταφορά αυτών των ιστοριών, των μύθων, των παραμυθιών ή όπως αλλιώς θέλουμε να τα ονομάσουμε, γίνεται από τους λεγόμενους αφηγητές ή καλύτερα παραμυθάδες. Στην γεωγραφική μας γειτονιά έχουμε αρκετά τέτοια παραδείγματα, που επιβιώνουν ακόμη και σήμερα, άλλοτε με την μορφή της αγαπημένης σε όλους μας γιαγιάς και άλλοτε με επαγγελματίες ή μη αφηγητές παραμυθιών. Καλύτερα όμως να περάσουμε να δούμε πως γεννήθηκε αυτή η πρακτική.   Ο μύθος στην αρχαία κοινωνία Θέλοντας να πάμε στην προϊστορία του παραμυθιού, καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά στον ελλαδικό χώρο και στην αρχαιότητα, όπου έτυχε περιφρόνησης από την πλευρά των λόγιων της εποχής π.χ. Πλάτων (Ε. Αυδίκος, 1997: 31), ο οποίος αντιδιασ...

Την Αρχαία Ελλάδα την γνωρίζουμε μέσα από τα σπουδαία έργα των φιλοσόφων της και των ηρώων της, αν όμως περάσουμε στην καθημερινότητα των αρχαίων θα δούμε ότι σε επίπεδο βρισιάς έχουν ξεπεράσει και τους κεφαλλονίτες βαρκάρηδες που φημίζονται για τις ευφάνταστες βρισιές τους, απολαύστε λοιπών από το βιβλίο του Μάριου Βερέττα «Τα βρωμόλογα των αρχαίων Ελλήνων» καταγράφονται μερικές βωμολοχίες και πρόστυχες λέξεις που συνήθιζαν να ξεστομίζουν οι αρχαίοι Έλληνες. ΑΝΑΣΕΙΣΙΦΑΛΛΟΣ: φιλήδονη γυναίκα που πιάνει και κουνάει το φαλλό ΓΛΩΤΤΟΔΕΨΕΩ: κάνω μαλάξεις με τη γλώσσα ΓΥΝΑΙΚΟΠΙΠΗΣ: μπανιστιρτζής ΔΡΟΜΑΣ: πόρνη του δρόμου ΕΣΧΑΡΑ : γυναικείο αιδοίο ΕΥΠΥΓΟΣ: γυναίκα με ωραία οπίσθια ΚΑΣΣΩΡΙΣ: πόρνη [κασσωρίς = από το κάσις (αδελφός, εταίρος)] ΜΥΖΟΥΡΙΣ: γυναίκα που βυζαίνει πέoς ΠΗΘΙΚΑΛΩΠΗΞ: άνθρωπος πανούργος ΡΩΠΟΠΕΡΠΕΡΗΘΡΑΣ: άνδρας που εκστομίζει ακατάπαυστα βλακείες ΗΔΟΝΟΘΗΚΗ: το αιδοίο ΚΥΝΤΕΡΟΣ: ο αναίσχυντος, ο κοπρίτης ΛΕΧΡΙΟΣ: Λεχρ...

Αυτη η συνέντευξη μου έκανε εντύπωση και σας την μεταφέρω Την κουβέντα αυτή με τον Δημήτρη Γάκη, για τον ρόλο του νέου βουλευτή, τις αντιξοότητες στη Βουλή, τις ομάδες, τις τάσεις και τις κομματικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες που στραγγαλίζουν την πρωτοβουλία του κάθε φέρελπι,  ήθελα να την κάνω μαζί του, τέσσερα χρόνια πριν, μόλις πάτησε το πόδι του στο Κοινοβούλιο, ως νεοεκλεγείς. Ανυποψίαστος τότε, με καλές προθέσεις, όπως όλοι τους άλλωστε. Μου είχε πει  να το αφήσουμε για αργότερα, μέχρι να πατήσει γερά στα πόδια του. Τελικά αυτή η συνέντευξη έγινε τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ αντί για τους τρείς βουλευτές που εξέλεξε στη Δωδεκάνησο, κατά τις προηγούμενες εκλογές, εξέλεξε μόλις έναν. Ο Δημήτρης Γάκης έμεινε εκτός, αλλά « δεν συνετρίβει όπως και το κόμμα του», παρατηρεί ο ίδιος και έτσι τώρα που έκατσε η σκόνη και τα πράγματα μπαίνουν ένα-ένα στη σειρά, τώρα που μπορούν να ειπωθούν με το όνομά τους, ο Κοζανίτης που τιμήθηκε τα μάλα από τους Δωδεκανήσιους και τη δεύτ...

«Όποιος ενώνεται με άλλον για να διαπράξει   κακούργημα (συμμορία) τιμωρείται με φυλάκιση    τουλάχιστον έξι μηνών.» (Άρθρο 187 παρ. 3 Ποινικού Κώδικα).   Βλέποντας κάποιος την ταινία «η γλυκεία συμμορία» δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει σε αυτήν στοιχεία του νέου ελληνικού κινηματογράφου (Ν.Ε.Κ). Στοιχεία που οι πρώτοι σκηνοθέτες του είδους (στοιχειώδεις γνώσεις τεχνικής, ιστορίας, αισθητικής), τα έχουν πάρει από μια ιδιωτική σχολή, αυτήν του Λυκούργου Σταυράκου. Βέβαια δεν υπερτιμάτε ο ρόλος αυτής της σχολής, μια και οι μαθητές της συνέχισαν μετά αλλού, πλην όμως ήταν μια σχετικά καλή αφετηρία για την δεκαετία του 70. Το ευρύτερο πολιτιστικό κλίμα στην πατρίδα μας εκείνη την δεκαετία ήταν ενεργό, ενώ παρουσιάζονται και νέοι θεατρικοί συγγραφείς, παράλληλα ο Ν.Ε.Κ θριαμβεύει στο φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου. Ταινίες του Παντελή Βούλγαρη, του Θεοδώρου Αγγελοπούλου της Τώνιας Μαρκετάκη κ.α αντιπαρατίθενται ως φιλμικές ιδιάζουσες γλώσσες καθώς και ως περιεχόμε...