Πύρρων

  Η διαχείριση του τουρκικού casus belli και το ΝΑΤΟ Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ έφερε ξανά στο προσκήνιο το χρόνιο ζήτημα του τουρκικού casus belli. Ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε να θέσει το θέμα σε νατοϊκό επίπεδο, χαρακτηρίζοντας την απειλή πολέμου του 1995 ως μια παρωχημένη «ιστορική ανορθογραφία». Παρά την αρχική νευρικότητα της Άγκυρας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχείρησε στη συνέχεια να υποβαθμίσει το γεγονός, προτρέποντας τους δύο λαούς να μην ασχολούνται με τη συγκεκριμένη αναφορά . Ωστόσο, πίσω από την προσωρινή αυτή διπλωματική ηρεμία, κρύβεται ένα βαθύτερο στρατηγικό έλλειμμα από την πλευρά της Αθήνας. Η επιλογή της ελληνικής ηγεσίας να αναλωθεί σε φραστικές εκκλήσεις προς την Τουρκία, ζητώντας της ουσιαστικά να αποσύρει μια παράνομη απειλή, μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια ακόμη χαμένη ευκαιρία. Αν ο πραγματικός στόχος της χώρας μας είναι να εξουδετερώσει οριστικά το casus belli, ο δρόμος δεν περνά μέσα από τις διπλωματικές παρακλήσεις, αλλά μέσα από την έμπρακτ...

  Διακοπές στην αρχαία Ελλάδα; Όχι ακριβώς… Οι διακοπές, με τη σημερινή τους έννοια ως ένα οργανωμένο ταξίδι ξεκούρασης και ψυχαγωγίας, μακριά από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και το άγχος της καθημερινότητας, αποτελούν μια σχετικά σύγχρονη συνήθεια. Στην αρχαία Ελλάδα, οι περισσότερες οικογένειες δεν είχαν λόγο να εγκαταλείψουν την ασφάλεια της πόλης-κράτους τους. Άλλωστε, δεν υπήρχε κανένας λόγος να ταξιδέψουν σε άγνωστες και συχνά επικίνδυνες περιοχές, καθώς εκτός των ορίων της πόλης-κράτους μπορεί να υπήρχε μια αντίπαλη πόλη, ενώ οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες, σε συνδυασμό με την πειρατεία, τους ληστές και τον κίνδυνο ναυαγίου, καθιστούσαν κάθε ταξίδι ιδιαίτερα επικίνδυνο, πιθανώς και απειλητικό για τη ζωή. Οι μετακινήσεις των αρχαίων Ελλήνων γίνονταν κυρίως για συγκεκριμένους και σημαντικούς λόγους, όπως ήταν η συμμετοχή τους σε θρησκευτικές εορτές ή αθλητικούς αγώνες, η εκπλήρωση σοβαρών οικογενειακών υποχρεώσεων, καθώς και οι εμπορικές δραστηριότητες. Αν οι αρχαίοι Έλληνε...

   Το ζήτημα της στρατιωτικής κυριαρχίας στο Αιγαίο παραμένει στην κορυφή της επικαιρότητας στην Τουρκία. Αναφορές σε ελληνικά αμυντικά έργα, όπως η «Ασπίδα του Αιγαίου», προκαλούν τις αντιδράσεις Τούρκων αναλυτών που κάνουν λόγο για παραβίαση ζωτικών ορίων της χώρας τους.  Προβάλλοντας μια δική τους ερμηνεία για τις Συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων, επαναφέρουν πιεστικά το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, ενώ σε τηλεοπτικές εκπομπές διατυπώνονται εκ νέου ανυπόστατοι ισχυρισμοί που αμφισβητούν ανοιχτά την ελληνική κυριαρχία στο Καστελλόριζο.  Λοιπόν έχουμε και λέμε με την Συνθήκη της Λωζάνης (1923) αναγνωρίστηκε η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου με την υποχρέωση εκ μέρους της Ελλάδας να διατηρούνται αποστρατιωτικοποιημένα, μαζί με το καθεστώς των Στενών των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου που αποστρατιωτικοποιήθηκαν και τέθηκαν υπό τον έλεγχο διεθνούς επιτροπής (καθεστώς που άλλαξε αργότερ...

Μπορεί να θεωρεί κάποιος ότι «μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τ΄ ακούνε», αλλά η προπαγάνδα είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί με υπομονή, σιγανά βήματα και σταθερά. Ο δε χρόνος κυλάει μάλλον εις βάρος μας, παρά εις βάρος τους. Σε εμάς τους Έλληνες φαντάζει ανοησία και βλακώδης λαϊκισμός η επίσημη προσπάθεια των Τούρκων να μετονομάσουν τον Όμηρο σε «Ομάρ» ή «Ομέρ από την Ανατολία». Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο αφήγημα απευθύνεται αρχικά σε άτομα κατώτατου μορφωτικού επιπέδου, τα οποία έχουν ήδη πειστεί ότι ο πατέρας της επικής ποίησης ήταν Τούρκος. Αν όμως εμείς απλώς γελάμε με αυτά τα ανυπόστατα μυθεύματα, υποτιμούμε τον πραγματικό κίνδυνο. Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτή τη φαινομενικά φαιδρή θεωρία κρύβεται ο συστηματικός σχεδιασμός μιας νέας εθνικής ταυτότητας. Το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού ποντάρει –με τη συνεπικουρία Τούρκων ακαδημαϊκών που προβάλλονται συστηματικά από σημαντικές διεθνείς επιθεωρήσεις– στη σταδιακή σμίλευση μιας μελλοντικής συνείδησης για τον λαό τους ....