Πύρρων

Σήμερα σας μεταφέρω μια μικρή ιστορία της κατοχής έτσι όπως μου της διηγήθηκαν, προτίμησα να την γράψω μετά την επέτειο του ΟΧΙ για να αποφύγω τον κορεσμό των ήμερων. Δεν είναι από μαχητή, δεν είναι από ήρωα, εσείς θα κρίνετε πως θα τον χαρακτηρίσετε, εγώ απλά μεταφέρω στο χαρτί όσα μου είπε: «Τότε μέναμε στον άγιο Δημήτριο, εκεί που σήμερα βρίσκεται ο σταθμός του μετρό. Την 28 του Οκτωβρίου οφείλω να πω ότι την βίωσα κατά κάποιον τρόπο κωμικοτραγικό. Είμαι σε νεαρή ηλικία και επειδή η τουαλέτα μας ήταν πιασμένη από τον πατέρα μου, έφυγα και πήγα σε διπλανό οικόπεδο, τότε ακόμη υπήρχαν οικόπεδα στην Αθήνα, εκεί άκουσα τον ανατριχιαστικό ήχο από τις σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας, λαχτάρισα και τρέχοντας ξαναγύρισα στο σπίτι, βρίσκω την μάνα μου σε άσχημη κατάσταση μέσα στο κλάμα, έλεγε ότι τώρα θα χαθούν πολλές ζωές. Έξω όμως άκουγα ένα βουητό που ανέβαινε λίγο-λίγο μέχρι που έγινε κέφι ανάλαφρο, αλλόκοτο, ξεσήκωνε τις ψυχές, φωνές, τραγούδια, πανηγύρια. Μπερδεύτηκα, ...