Πύρρων

  24 Αυγούστου 2026 · 1΄ ανάγνωση Η διασπορά μίσους μεταξύ των εθνών δεν αποτελεί ελευθερία έκφρασης, αλλά μια επικίνδυνη ενέργεια που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με την αυστηρότερη νομική δικαιοσύνη. Όταν επιτρέπουμε σε άτομα χωρίς ουσιαστικό υπόβαθρο, χωρίς ιστορική γνώση και χωρίς επίγνωση των συνεπειών των λόγων τους να προκαλούν ανενόχλητοι, υπονομεύουμε τα ίδια τα θεμέλια της κοινωνικής και εθνικής μας σταθερότητας. Η σύγκριση με τη στάση άλλων κρατών είναι αναπόφευκτη και άκρως διδακτική. Πριν από λίγο καιρό, Έλληνες πολίτες συνελήφθησαν άμεσα στην Αγία Σοφία επειδή ξεδίπλωσαν την ελληνική σημαία, καθώς οι αρχές της γειτονικής χώρας επέδειξαν μηδενική ανοχή σε αυτό που θεώρησαν προσβολή. Αντίθετα, στη δική μας περίπτωση, η απουσία αντανακλαστικών απέναντι σε ξεκάθαρες προκλήσεις δείχνει μια ανησυχητική αδράνεια. Όταν η πολιτεία αδυνατεί να εφαρμόσει τον νόμο για τη διασπορά μίσους με την ίδια αποφασιστικότητα που άλλοι προστατεύουν τα δικά τους σύμβολα, είναι σαφές ότι έχ...

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στον δρόμο που οι καφέ αρχαιολογικές πινακίδες σού κλείνουν το μάτι. Συχνά τις προσπερνάς χωρίς δεύτερη σκέψη, όμως υπάρχουν και οι φορές που πατάς φρένο, έτοιμος να ανακαλύψεις τι κρύβεται πίσω από τα κίτρινα γράμματά τους. Μια τέτοια αυθόρμητη στάση, χάρη σε μια απλή ταμπέλα στα παράλια της Χαλκιδικής, με έφερε εντελώς απρόσμενα στην Παλαιά Ποτίδαια. Εκεί, δίπλα στη σημερινή Νέα Ποτίδαια, ορθώνεται το Διατείχισμα της Κασσάνδρειας. Πρόκειται για ένα σπουδαίο οχυρωματικό έργο στον ισθμό της χερσονήσου της Κασσάνδρας, το οποίο κατασκευάστηκε αρχικά τον 3ο αιώνα μ.Χ. και ανασυγκροτήθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. επί του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, με σκοπό να προστατεύει την περιοχή από τις εχθρικές επιδρομές. Μια στάση που έμελλε να μου κάνει μεγάλη εντύπωση και να μείνει χαραγμένη θετικά  στην μνήμη μου. Η γοητεία του μέρους κρύβεται στη φυσικότητά του. Τα ερείπια δεν μοιάζουν με έκθεμα σε βιτρίνα, αλλά με ένα κομμάτι της γης που απλώς ξεχάστηκε στον χρόνο και το πέτ...

  Η διαχείριση του τουρκικού casus belli και το ΝΑΤΟ Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ έφερε ξανά στο προσκήνιο το χρόνιο ζήτημα του τουρκικού casus belli. Ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε να θέσει το θέμα σε νατοϊκό επίπεδο, χαρακτηρίζοντας την απειλή πολέμου του 1995 ως μια παρωχημένη «ιστορική ανορθογραφία». Παρά την αρχική νευρικότητα της Άγκυρας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχείρησε στη συνέχεια να υποβαθμίσει το γεγονός, προτρέποντας τους δύο λαούς να μην ασχολούνται με τη συγκεκριμένη αναφορά . Ωστόσο, πίσω από την προσωρινή αυτή διπλωματική ηρεμία, κρύβεται ένα βαθύτερο στρατηγικό έλλειμμα από την πλευρά της Αθήνας. Η επιλογή της ελληνικής ηγεσίας να αναλωθεί σε φραστικές εκκλήσεις προς την Τουρκία, ζητώντας της ουσιαστικά να αποσύρει μια παράνομη απειλή, μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια ακόμη χαμένη ευκαιρία. Αν ο πραγματικός στόχος της χώρας μας είναι να εξουδετερώσει οριστικά το casus belli, ο δρόμος δεν περνά μέσα από τις διπλωματικές παρακλήσεις, αλλά μέσα από την έμπρακτ...

  Διακοπές στην αρχαία Ελλάδα; Όχι ακριβώς… Οι διακοπές, με τη σημερινή τους έννοια ως ένα οργανωμένο ταξίδι ξεκούρασης και ψυχαγωγίας, μακριά από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και το άγχος της καθημερινότητας, αποτελούν μια σχετικά σύγχρονη συνήθεια. Στην αρχαία Ελλάδα, οι περισσότερες οικογένειες δεν είχαν λόγο να εγκαταλείψουν την ασφάλεια της πόλης-κράτους τους. Άλλωστε, δεν υπήρχε κανένας λόγος να ταξιδέψουν σε άγνωστες και συχνά επικίνδυνες περιοχές, καθώς εκτός των ορίων της πόλης-κράτους μπορεί να υπήρχε μια αντίπαλη πόλη, ενώ οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες, σε συνδυασμό με την πειρατεία, τους ληστές και τον κίνδυνο ναυαγίου, καθιστούσαν κάθε ταξίδι ιδιαίτερα επικίνδυνο, πιθανώς και απειλητικό για τη ζωή. Οι μετακινήσεις των αρχαίων Ελλήνων γίνονταν κυρίως για συγκεκριμένους και σημαντικούς λόγους, όπως ήταν η συμμετοχή τους σε θρησκευτικές εορτές ή αθλητικούς αγώνες, η εκπλήρωση σοβαρών οικογενειακών υποχρεώσεων, καθώς και οι εμπορικές δραστηριότητες. Αν οι αρχαίοι Έλληνε...

   Το ζήτημα της στρατιωτικής κυριαρχίας στο Αιγαίο παραμένει στην κορυφή της επικαιρότητας στην Τουρκία. Αναφορές σε ελληνικά αμυντικά έργα, όπως η «Ασπίδα του Αιγαίου», προκαλούν τις αντιδράσεις Τούρκων αναλυτών που κάνουν λόγο για παραβίαση ζωτικών ορίων της χώρας τους.  Προβάλλοντας μια δική τους ερμηνεία για τις Συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων, επαναφέρουν πιεστικά το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, ενώ σε τηλεοπτικές εκπομπές διατυπώνονται εκ νέου ανυπόστατοι ισχυρισμοί που αμφισβητούν ανοιχτά την ελληνική κυριαρχία στο Καστελλόριζο.  Λοιπόν έχουμε και λέμε με την Συνθήκη της Λωζάνης (1923) αναγνωρίστηκε η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου με την υποχρέωση εκ μέρους της Ελλάδας να διατηρούνται αποστρατιωτικοποιημένα, μαζί με το καθεστώς των Στενών των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου που αποστρατιωτικοποιήθηκαν και τέθηκαν υπό τον έλεγχο διεθνούς επιτροπής (καθεστώς που άλλαξε αργότερ...

Μπορεί να θεωρεί κάποιος ότι «μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τ΄ ακούνε», αλλά η προπαγάνδα είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί με υπομονή, σιγανά βήματα και σταθερά. Ο δε χρόνος κυλάει μάλλον εις βάρος μας, παρά εις βάρος τους. Σε εμάς τους Έλληνες φαντάζει ανοησία και βλακώδης λαϊκισμός η επίσημη προσπάθεια των Τούρκων να μετονομάσουν τον Όμηρο σε «Ομάρ» ή «Ομέρ από την Ανατολία». Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο αφήγημα απευθύνεται αρχικά σε άτομα κατώτατου μορφωτικού επιπέδου, τα οποία έχουν ήδη πειστεί ότι ο πατέρας της επικής ποίησης ήταν Τούρκος. Αν όμως εμείς απλώς γελάμε με αυτά τα ανυπόστατα μυθεύματα, υποτιμούμε τον πραγματικό κίνδυνο. Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτή τη φαινομενικά φαιδρή θεωρία κρύβεται ο συστηματικός σχεδιασμός μιας νέας εθνικής ταυτότητας. Το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού ποντάρει –με τη συνεπικουρία Τούρκων ακαδημαϊκών που προβάλλονται συστηματικά από σημαντικές διεθνείς επιθεωρήσεις– στη σταδιακή σμίλευση μιας μελλοντικής συνείδησης για τον λαό τους ....

  30 Ιουνίου 2026 · 4΄ ανάγνωση Ώρα να Σπάσει ο Φαύλος Κύκλος με τα παράσιτα της αγοράς Κρατώ ζωντανή τη μνήμη του μανάβη της γειτονιάς μας. Η καθημερινότητά του ήταν ένας διαρκής αγώνας: ξύπνημα αξημέρωτα το πρωί, επίσκεψη στη λαχαναγορά στις 5:00 για προμήθειες και πώληση στο κατάστημα όλη την ημέρα. Η σκληρή αυτή βιοπάλη αποτυπωνόταν στο κλείσιμο της ημέρας. Όταν πια βράδιαζε και σύμφωνα με όσα μας έλεγε, γύριζε σπίτι του κουβαλώντας τελάρα με χτυπημένα ή μισο σάπια φρούτα, αυτά όχι μόνο αποτελούσαν το βραδινό της οικογένειάς του, αλλά τα είχε και ως νόμισμα για την ανταλλαγή με τον γειτονικό Μπακάλη. Μια ιδιότυπη ανταλλαγή αγαθών, όπου τα φρούτα και άλλα είδη μετατρέπονταν σε ρύζι, φασόλια και κονσέρβες. Μάλιστα, ο μανάβης ήταν ο άνθρωπος που, με το περίφημο «τεφτέρι» για τα βερεσέδια, στήριζε τον οικογενειακό προϋπολογισμό των γειτόνων του. Διευκόλυνε πάντα όσους δεν είχαν την άμεση δυνατότητα πληρωμής, δείχνοντας αληθινή ανθρωπιά σε δύσκολες στιγμές και αναδεικνύοντας την αν...