Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Τις αγορεύειν βούλεται»;

 


Μερικές φορές η επίσκεψη σε μέρη οπού μεγαλουργήσαν οι ιδέες των αρχαίων Ελλήνων είναι μαθήματα ζωής και σκέψης, έτσι ένοιωσα όταν επισκέφθηκα τον λόφο των Μουσών, εκεί οπού βρίσκεται η Πνύκα η βουλή των αρχαίων Αθηναίων και μου ήρθε στο νου η εντυπωσιακή εικόνα, όπου χιλιάδες Αθηναίοι πολίτες πήγαιναν καθημερινά είτε για να συζητήσουν, είτε για να ακούσουν με προσοχή τους ρήτορες της εποχής να αγορεύουν πάνω στο πέτρινο βήμα στο κέντρο της Πνύκας, περιμένοντας υπομονετικά με την σειρά τους είτε να ασκήσουν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, είτε να πάρουν τον λόγο. Το τελευταίο  φρόντιζε ο Κήρυκας, με το που τελείωναν οι κεντρικοί ομιλητές διέσχιζε την ημικυκλική πλατεία της Πνύκας όπου καθόντουσαν οι πολίτες για να μπορέσει να ακουστεί η φωνή του σε όλους λέγοντας: «Τις αγορεύειν βούλεται»; (ποιος θέλει να ομιλήσει);  Ο Πολίτης, που έπαιρνε τον λόγο, ανέβαινε στο βήμα, όπου του έβαζαν πάνω στο κεφάλι του ένα στεφάνι από μυρτιά, αυτή η κίνηση σήμαινε ότι τον τιμούν για την συμμετοχή του στα δημόσια πράγματα (κάτι που οι σημερινοί πολίτες απαξιούν να κάνουν και αυτό στρέφεται σε βάρος δικό τους) εκφράζοντας δημοσίως την γνώμη του.

 Στην πόλη-κράτος της Αθήνας οι άρχοντες και οι βουλευτές έβγαιναν πολλές φορές με κλήρωση μεταξύ των Πολιτών, οι οποίοι έθεταν υποψηφιότητα. Πολλοί που θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές, ίσως να θεωρήσουν ότι επεδίωκαν αυτές τις θέσεις για οικονομικούς λόγους, κάθε άλλο και αυτό γιατί η ανταμοιβή κάθε Βουλευτή ήταν μόλις 5 οβολοί την ημέρα (μία δραχμή ισούτο με 6 οβολούς). Ενώ, ο Πρύτανης (το αντίστοιχο του σημερινού Προέδρου της Βουλής) λάμβανε αποζημίωση μία δραχμή την ημέρα, όταν ένας εργάτης γης που ήταν καλός στην εργασία του εισέπραττε ημερομίσθιο δύο δραχμές.                                          

 Επίσης ο νόμος απαγόρευε να γίνει κάποιος Βουλευτής περισσότερο από δύο φορές σε όλη του την ζωή. Όταν κάποιος λοιπόν που είχε εκλεγεί βουλευτής και είχε τελειώσει η θητεία του επέστρεφε στην εργασία του, ενώ για την προσφορά του στα δημόσια πράγματα δεν νομιμοποιούνταν να ζητήσει σύνταξη!.                                                                                                                                          

Οι δε πολίτες στη Αρχαία Αθήνα είχαν όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, να παίρνουν μέρος στις αποφάσεις για τα δημόσια ζητήματα. Όλα αυτά αποτελούσαν τον  ακρογωνιαίο λίθο της Δημοκρατίας, που καμιά σχέση δεν έχει με την σημερινή, μια που είναι αντίγραφο και δημιούργημα μη ελληνικό, αλλά αυτών που φρόντισαν να ελέγχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το απελευθερωμένο μεν Εθνικά, αλλά όχι πλήρως πολιτικά έθνος των Ελλήνων.      

                                 

Το πολιτικό καθεστώς της πόλης – κράτος της Αθήνας ήταν άμεση δημοκρατία, δηλαδή έπαιρναν τις οποίες αποφάσεις  στην Εκκλησία τού Δήμου από τούς ίδιους τούς Πολίτες και όχι μέσω αντιπροσώπων. Εδώ ας μου επιτραπεί να παραθέσω ένα απόσπασμα του Κορνήλιου Καστοριάδη από το Προϋποθέσεις της δημοκρατίας: «Στους Έλληνες, ό,τι έπρεπε να πράξει ο λαός το έπραττε μόνος του· μετείχε σταθερά στις συνελεύσεις στην αγορά. Ζούσε σε ένα ήπιο κλίμα, δεν ήταν καθόλου πλεονέκτης· οι δούλοι είχαν αναλάβει όλες τις χειρωνακτικές εργασίες, η μεγάλη ενασχόληση των πολιτών ήταν η διατήρηση της ελευθερίας τους.

Εσείς οι νεότεροι λαοί, δεν έχετε καθόλου δούλους, αλλά είστε οι ίδιοι δούλοι και πληρώνετε την ελευθερία τους με τη δική σας. Μάταια επαινείτε αυτή την προτίμηση· θεωρώ ότι είναι περισσότερο δειλία παρά ανθρωπιά. Δεν εννοώ καθόλου με όλα αυτά ότι χρειάζονται δούλοι, ούτε ότι το δίκαιο της δουλείας είναι νόμιμο, εφόσον απέδειξα το αντίθετο. Αλλά αναφέρω μόνο τους λόγους για τουςοποίους οι νεότεροι λαοί, που νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, έχουν αντιπροσώπους, και γιατί οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν. Όπως και να έχει το ζήτημα, από τη στιγμή που κάποιος λαός αποκτήσει αντιπροσώπους δεν είναι πλέον ελεύθερος, ούτε υπάρχει». Αυτό λοιπόν το οποίο ήξεραν πολύ καλά οι αρχαίοι Αθηναίοι, για αυτό δεν είχαν αντιπροσώπους αλλά ελάμβαναν μόνοι τους τις αποφάσεις, στην αγορά «δια ανατάσεως της χειρός ή δια βοής». Ίσως και εμείς οι νεοέλληνες να είχαμε πλησιάσει έναν προωθημένο τρόπο άμεσης δημοκρατίας ή «ημι-άμεσης», ένα νομοθετικό πλέγμα που επιτρέπει σε κάθε ενήλικο πολίτη να αποφασίζει για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα και μιλάμε για το σύστημα που έφτιαξε για την Ελβετία ο μέγας Καποδίστριας, τον οποίο εμείς φροντίσαμε να δολοφονήσουμε και να υιοθετήσουμε συστήματα διοίκησης ξένα προς τις αρχές και τα πιστεύω του ελληνισμού.


                                                                                                                        





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ψάρια της Κάρλας

Η Κάρλα πριν την αποξήρανσή της, αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό υγρότοπο, ο οποίος φιλοξενούσε μια μεγάλη ποικιλία από ανθρώπινες δραστηριότητες. Η Κάρλα με τα άφθονα ψάρια της, υπήρξε ο χώρος όπου αναπτύχθηκε ένας μοναδικός τρόπος ζωής των ανθρώπων που επί αιώνες ψάρευαν στα νερά της. Οι Καναλιώτες, κυρίως, ψαράδες αποτελούσαν μια οργανωμένη κοινωνία ψαράδων που διαιώνισαν αυτόν τον τρόπο ζωής, από πατέρα σε γιο, ως την αποξήρανση της λίμνης το 1962. Η λίμνη διέθετε τρεις ιχθυόσκαλες. Η μεγαλύτερη ονομάζονταν αποβάθρα και βρίσκονταν στην Πέτρα. Στην αποβάθρα γίνονταν η διακίνηση των ψαριών, τα οποία έφταναν ως και δεκαπέντε τόνους τη μέρα. Η δεύτερη ιχθυόσκαλα ονομάζονταν Αερανή και βρίσκονταν κοντά στον Άγιο Νικόλαο και η τρίτη, που ονομάζονταν παλαιόσκαλα, βρίσκονταν ανάμεσα στα Κανάλια και το Καλαμάκι. Στη σκάλα συγκεντρώνονταν κάθε πρωί μικροπωλητές και έμποροι απ’όλη τη Θεσσαλία για να συμμετέχουν στην πώληση των ψαριών. Τα περιζήτητα ψάρια της λίμνης πωλούνταν και στο π...

Νέος Ελληνικός κινηματογράφος "Η γλυκεία συμμορία"

«Όποιος ενώνεται με άλλον για να διαπράξει   κακούργημα (συμμορία) τιμωρείται με φυλάκιση    τουλάχιστον έξι μηνών.» (Άρθρο 187 παρ. 3 Ποινικού Κώδικα).   Βλέποντας κάποιος την ταινία «η γλυκεία συμμορία» δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει σε αυτήν στοιχεία του νέου ελληνικού κινηματογράφου (Ν.Ε.Κ). Στοιχεία που οι πρώτοι σκηνοθέτες του είδους (στοιχειώδεις γνώσεις τεχνικής, ιστορίας, αισθητικής), τα έχουν πάρει από μια ιδιωτική σχολή, αυτήν του Λυκούργου Σταυράκου. Βέβαια δεν υπερτιμάτε ο ρόλος αυτής της σχολής, μια και οι μαθητές της συνέχισαν μετά αλλού, πλην όμως ήταν μια σχετικά καλή αφετηρία για την δεκαετία του 70. Το ευρύτερο πολιτιστικό κλίμα στην πατρίδα μας εκείνη την δεκαετία ήταν ενεργό, ενώ παρουσιάζονται και νέοι θεατρικοί συγγραφείς, παράλληλα ο Ν.Ε.Κ θριαμβεύει στο φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου. Ταινίες του Παντελή Βούλγαρη, του Θεοδώρου Αγγελοπούλου της Τώνιας Μαρκετάκη κ.α αντιπαρατίθενται ως φιλμικές ιδιάζουσες γλώσσες καθώς και ως περιεχόμε...

Οι συνένοχοι και συναυτουργοί της Τουρκίας

  Επιμέλεια από Αντώνη Αντωνά. « Το τα αδύνατα διώκειν μανικόν· αδύνατον δε το τους φαύλους μη τοιαύτά τινα ποιείν » , δηλαδή  « Το να επιδιώκεις πράγματα που είναι αδύνατα είναι τρελό· και είναι αδύνατο οι φαύλοι να μην κάνουν κάτι τέτοιο » ,   Μάρκος Αυρήλιος.  ΟΙ ΔΟΛΙΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΤΑΙΡΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΝΙΣΣΑ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΤΑΜΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ,  ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑ  ή ΠΑΛΛΑΚΙΔΑ  ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΗ ΤΟΥΡΚΙΑ. ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΠΑΡΚΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΠΟΥ; ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΩΣ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΤΟΥ ΤΣΙΦΛΙΚΙ. ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΝΕΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΙΜΙΑ  ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΜΑΣ ΝΗΣΙΑ ΜΕ ΕΠΙΘΕΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ.  ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΙΘΕΡΕΣ ΚΑΙ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟ ΔΗΛΩΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΣΤΑΣΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ  ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ  ΕΤΣΕΒΙΤ ΤΟ 1974 ,  ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ  ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΛΟΚΛΗ Ρ Η  κλπ ,  κλπ   . ΣΕ ΚΑΤΑΠΑΤΗΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΩΜΑΤΑ ΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟ...